شوراي شهر و تلاش مضاعف

با مقدمه اي، مطلب اصلي را به سمع و نظر خوانندگان محترم می رساند:

ماهنامه عصر اوز عمر ده ساله اش را طي مي كند. هر چند تلاش كرديم تا تعداد نويسندگان ماهنامه را اضافه كنيم نشد و اگر خوب بررسي شود مي بينيم مدتي است مقالات مندرج در عصر اوز از تراوش قلم فقط چند نفر كه دلشان براي پيشرفت و توسعه ي زادگاهشان مي تپد تجاوز نمي كند. چنان چه مرا هم جز اين چند نفر به حساب آوريد بايد عرض كنم « نوشتن سخت است». زيرا همين كه نشريه سر از چاپ به در آورد، باران انتقاد فرو مي بارد افراد مختلف به دلايلي درباره مقالات اظهار نظر كرده و انتقاد مي كنند. گردانندگان و نويسندگان عصر هم پي به اين مطلب برده اند و تا آنجا كه ممكن است مي كوشند افكار كتبي شان آنچنان ارائه نمايند كه بيشتر خوانندگان راضي باشند. اين معضل مرا به ياد سال هائي مي اندازد كه در مدرسه بدري در ساختمان حاج محمد رحيم نزديك لرد ميري اوز درس مي خواندم. در آن روزگار در كلاس چهارم ابتدائي به ما نت موسيقي ياد مي دادند و آنچه كه به خاطرم مانده خطوط پنجگانه حامل بود كه كليدهاي نت ها بر آن خطوط قرار مي گرفت. حال كاري ندارم كه آن درس چگونه تدريس مي شد و من چون اهل فن نيستم فقط اين را جهت يك مقايسه مي نويسم كه آن علامت ها كه بر رو و ميان خط هاي حامل گذاشته اگر كمي زير و بالا مي شد آهنگ فرق مي كرد.

نوشته هاي امروز ما در عصر اوز نيز آنچنان است كه بايد بر روي خط و ما بين خط اجتماع پسند طوري قرار گيرد كه صداي افراد در نياورد.